ข้อมูลท่องเที่ยว เสฉวน

China-Flag-icon เสฉวน

Sichuan
มณฑลเสฉวน (จีน: 四川省) ชื่อย่อ ชวน(川)หรือ สู่(蜀)มณฑลหนึ่งของประเทศจีน มีเมืองหลวงชื่อ เมืองเฉิงตูมณฑลเสฉวนอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีนตอนบนของแม่น้ำแยงซีเกียง มีพื้นที่ 485,000 ตาราง ก.ม. มีประชากร ประมาณ 87,250,000 คน ความหนาแน่น 180/ก.ม. จีดีพี 655.6 พันล้านเหรินหมินปี้ ต่อประชากร 7,510

เคยเป็นราชธานีก๊กสู่ฮั่นของเล่าปี่และขงเบ้งในสมัยสามก๊ก ปลายราชวงศ์ฮั่น ขงเบ้งได้เลือกเอาเสฉวนเป็นราชธานีของก๊กสู่ เพื่อหมายฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่น

China-Flag-icon ที่ตั้งและอาณาเขต

มณฑลเสฉวนมีพื้นที่ติดต่อดังนี้

  • ทิศเหนือ ติดต่อกับ มณฑลชิงไห่ มณฑลกานซู และมณฑลส่านซี ประเทศจีน
  • ทิศใต้ ติดต่อกับ มณฑลยูนนาน และมณฑลกุ้ยโจว ประเทศจีน
  • ทิศตะวันออก ติดต่อกับ มณฑลหูเป่ย์ และมณฑลหูหนาน ประเทศจีน
  • ทิศตะวันตก ติดต่อกับ เขตปกครองตนเองทิเบต

มณฑลเสฉวนมีภูมิประเทศสวยงามหลายรูปแบบทั้งภูเขาหิมะที่ราบสูงแม่น้ำ และมีมรดกโลกได้แก่

  • อุทยานแห่งชาติจิ่วไจ้โกว-หวงหลง
  • พระพุทธรูปเล่อซานและเขาง้อไบ๊
  • เขื่อนตูเจียงเอี้ยน
  • ถ้ำผาหินสลักต้าจู๋
  • วัดเต๋าชิงเฉงซัน

China-Flag-icon ประชากร

มณฑลเสฉวนมีจำนวนประชากรราว 90,000,000 คน ประชากรมีรายได้เฉลี่ยต่อหัว 26,133 หยวน (เพิ่มขึ้นจากปี 2553ประมาณ 15.9%) และมีนครเฉิงตู เป็นเมืองเอกของมณฑล มีจำนวนประชากรราว 14 ล้านคน สำหรับประชากรเฉิงตูนั้น มีรายได้เฉลี่ยต่อหัว 23,932 หยวน (เพิ่มขึ้นจากปี 2553 ประมาณ 14.9%) ประชากรประกอบด้วยชนชาติหลักจำนวน 15 ชนชาติ ประกอบด้วยชาวฮั่น หยี ทิเบต เย้า เฉียง ฮุย มองโกล ลีซอ แมนจู น่าซี ไป๋ ไต ปูยี แม้ว และถูเจีย โดยชาวฮั่นเป็นประชากรส่วนใหญ่

Sichuan

China-Flag-icon ภูมิอากาศ

ลักษณะอากาศในพื้นที่ทางด้านตะวันออกเป็นแบบเขตกึ่งร้อนชื้น (sub-tropical) ความชื้นและปริมาณน้ำฝนสูง ในฤดูร้อนอากาศร้อน อุณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 29º เซลเซียส และในฤดูหนาวอุณหภูมิประมาณ 3º-6º เซลเซียส ซึ่งช่วยให้พื้นที่ราบของมณฑลเสฉวนเป็นพื้นที่ที่มีความอุดมสมบูรณ์ เป็นหนึ่งในพื้นที่เกษตรกรรมที่สำคัญของจีน ในด้านตะวันตกของมณฑลซึ่งเป็นที่สูงมีลักษณะอากาศเป็นแบบที่ราบสูง (plateau climate) ความชื้นและปริมาณน้ำฝนต่ำ อากาศเย็นในฤดูหนาว

China-Flag-icon แหล่งพลังงาน

มีแหล่งก๊าซธรรมชาติที่สำรวจพบแล้วกว่า 150 ล้านลูกบาศก์เมตร และเชื่อว่าน่าจะมีปริมาณสำรองการใช้ได้ถึง 100 ปี เช่น แหล่งก๊าซธรรมชาติผู่กวง เมืองต๋าโจว ซึ่งมีปริมาณ exploitable reserves จำนวน 3.56 แสนล้านคิวบิคเมตร โดยบริษัทSinopec มีแผนทำท่อส่งก๊าซธรรมชาติจากผู่กวงให้กับมณฑลหูเป่ย เจียงซี อันฮุย เจียงซู เจ่อเจียง และ นครเซี่ยงไฮ้

พลังงานไฟฟ้าซึ่งใช้ในมณฑลมาจากการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำ โดยมณฑลเสฉวนถือเป็นแหล่งผลิตไฟฟ้าพลังน้ำที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ สามารถผลิตพลังงานไฟฟ้าได้มากถึง 100 ล้านกิโลวัตต์ และมีปริมาณสำรองพลังน้ำ 150 ล้านกิโลวัตต์ สูงเป็นอันดับ 2 ของจีนรองจากทิเบต

สำหรับแหล่งพลังงานไฟฟ้าทดแทนที่ใช้ในมณฑล ประกอบด้วย พลังงานไฟฟ้าจากมูลสัตว์ เนื่องจาก มณฑลเสฉวนเป็นแหล่งเลี้ยงสุกร/เป็ดที่สำคัญในประเทศจีน ปริมาณพลังงานไฟฟ้าผลิตได้จากเสียจากการทำฟาร์มเลี้ยงสัตว์ยังมีปริมาณไม่มากนัก แต่ก็สามารถใช้ได้เพียงพอในฟาร์มหรือในบ้านพัก

Sichuan

China-Flag-icon ทรัพยากรธรรมชาติ

เป็นพื้นที่เกษตรกรรมที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งของจีน เป็นอู่ข้าวอู่น้ำของจีนมาตั้งแต่อดีต

สินค้าหลักประกอบด้วยข้าว ข้าวจ้าว ข้าวฟ่าง ผลไม้รสเปรี้ยว พีช น้ำตาล มันฝรั่ง พืชสมุนไพร rapeseed โดยเป็นมณฑลหลักที่ผลิตสินค้าบริโภคของประเทศ มีแร่ธาตุประมาณ 132 ชนิด มีไททาเนียมมากที่สุดในโลก แร่ vanadium มากอันดับ 3 ของโลก

นักวิจัยเสฉวนได้พัฒนาสายพันธุ์สบู่ดำให้สามารถผลิตเมล็ดที่ให้น้ำมันได้มากถึง 65% นอกจากนี้ ผลจากการคำนวณค่าใช้จ่าย เชื้อเพลิงผสมดังกล่าวยังมีค่าใช้จ่ายย่อมเยากว่า กล่าวคือ มีต้นทุนการผลิต 540 หยวน (+10%)/ พื้นที่ 0.06 เฮคเตอร์ โดยสามารถผลิตน้ำมันได้ 100-175 กิโลกรัม โดยต้นสบู่ดำต้องใช้เวลาเพาะปลูก 5 ปีก่อนให้ผลผลิต

นอกจากนี้ มณฑลเสฉวนยังอยู่ระหว่างการทดลองนำน้ำมันที่สกัดได้จากเมล็ดสบู่ดำมาผสมกับน้ำมันดีเซล แอลกอฮอล์ และสารลดการปล่อยควันเสียเพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงสำหรับรถบรรทุกและรถใหญ่หรือทดแทนการใช้น้ำมันหมายเลข 0 ของจีน เนื่องจาก บริเวณตะวันตกของมณฑล เช่น เมืองพานจือฮัวและเขตปกครองตนเองชนชาติหยีเหลียงซานเป็นพื้นที่ที่มีต้นสบู่ดำมาก

China-Flag-icon การเมืองการปกครอง

มณฑลเสฉวนแบ่งส่วนการปกครองออกเป็น 18 เมือง และ 3 เขตปกครองตนเอง ประกอบด้วย

18 เมือง

นครเฉิงตู (Chengdu/ 成都) เมืองเหมียนหยาง (Mianyang/ 绵阳) เมืองเต๋อหยาง (Deyang/ 德阳)
เมืองอี๋ปิน (Yibin/ 宜宾) เมืองพานจือฮัว (Panzhihua/ 攀枝花) เมืองเล่อซาน (Leshan/ 乐山)
เมืองหนานชง (Nanchong/ 南充) เมืองจื้อกง (Zigong/自贡) เมืองหลูโจว (Luzhou/ 泸州)
เมืองเน่ยเจียง (Neijiang (内江) เมืองกว่างหยวน (Guangyuan/ 广元) เมืองซุ่ยหนิง (Shuining/ 遂宁)
เมืองจือหยาง (Ziyang/ 资阳) เมืองกว่างอาน (Guang’an/ 广安) เมืองหย่าอาน (Ya’an/ 雅安)
เมืองเหม่ยซาน (Meishan/ 眉山) เมืองต๋าโจว (Dazhou/ 达州) เมืองปาจง (Bazhong/ 巴中)

3 เขตปกครองตนเอง

เขตปกครองตนเองชนชาติทิเบต เชียง อาป้า (Aba Tibetan Qiang Autonomous Prefecture/ 阿坝藏族羌族自治州)
เขตปกครองตนเองชนชาติทิเบตกานจือ (Ganzi Tibetan Autonomous Prefecture/甘孜藏族自治州)
เขตปกครองตนเองชนชาติอี๋เหลียงซาน (Liangshan Yi Autonomous Prefecture/ 凉山彝族自治州)

 

 

ปิดการแสดงความเห็น